Las reglas de la naturaleza

Creo que después de 25 años puedo llamarme una “chica de ciudad”  aunque haya crecido en un pueblo. Conozco el olor del campo y sé que las vacas no tienen manchas de color lila 🙂

De niña nunca me paré a pensar como funciona la naturaleza y después, viviendo en la ciudad, ni me lo había planteado 1 segundo.

Lo que si tengo, es cierta dificultad para mirar documentales sobre naturaleza. Es fascinante como se hacen estos documentales y estoy muy impresionada con la naturaleza, pero también me genera cierto stress. Pájaros recién nacidos caen de sus nidos o son abandonados por ser débiles, las especies débiles pierden frente a las más fuertes. Todo muy bruto si te paras a pensar. La solución para mí es no mirar documentales de naturaleza.

Ahora que he vuelto al campo, me veo confrontada con asesinato y muerte en mi jardín y no puedo hacer nada por evitarlo. Dulces Petirrojos cantaores, pájaros carpinteros martillando y palomas opulentas atrapan con sus picos los gusanos de la tierra para llenar su propia barriga o la de sus pequeños. La liebre que salta feliz por el campo esta siendo observado por el águila y antes de que se pueda dar cuenta se convertirá en presa. Ya te imaginas el final…

Después tenemos el gato y el ratón que no promete final feliz para el pequeño, porque aunque se sepa salvar del gato, hay otros depredadores haciendo cola.

Con toda esta “violencia” a mi alrededor hasta he descubierto mi conciencia por las hormigas. A causa del invierno templado sufrimos una invasión de hormigas en nuestra cocina. Hasta hace poco hubiera erradicado la invasión con spray mortal pero de repente me di cuenta que observaba estos insectos trabajadores y no puedo concluir otra cosa que son listas y fuertes y que me sorprende su eficiencia y rapidez. Las monedas de cobre no las detienen más de unos instantes, la canela las entretiene algo más pero hasta el momento, únicamente el vinagre parece quitarles las ganas de explorar la encimera de mi cocina.

Si voy a ganar la batalla aún está por demostrar!

Fieke

 

—————————————————————————————–

I believe that after 25 years that I can call myself a “city girl” despite having grown up in a small town. I know the smells of the countryside and I am aware that cows are not Lila, but I never really stopped to think – as a child or now in the city – how nature works… I never liked to watch nature films because I have issues with the violence expressed in nature; from sweet birds that devour worms, to the slower animals eaten by faster or the small by the big. All quite brutal if you think of it.

Due to this “violence” surrounding me it seems I now have developed a conscience regarding the ants that surround me, I watch them fascinatingly as instead of bugspray, I use copper coins, cinnamon and other friendly means to deter them from entering my kitchen. If I ever will win the battle to keep them out of my apartment is doubtful, so far only vinegar seems to keep’m away for a while.

Have a lovely weekend,

Fieke

——————————————————————————————

Ik denk dat ik me inmiddels na 25 jaar wel een stads ”meisje” mag noemen, ondanks dat ik opgegroeid ben in een dorp. Ik ken de geur van het platteland en weet dat koeien geen paarse vlekken op hun rug hebben, maar hoe het er werkelijk in de natuur aan toe gaat heb ik me als kind niet echt gerealiseerd en heb ik wonend in de stad me ook nooit meer 1 seconde afgevraagd. Wel heb ik al jaren moeite met naar natuurfilms te kijken. Het is fascinerend hoe die films worden gemaakt en ik ben erg onder de indruk van de prachtige natuur, maar ik raak er ook gestrest van. Pasgeborene vallen uit het nest en worden verstoten omdat ze zwak zijn, de langzamere soorten verliezen het van de snellere en de kleinere van de grote. Erg bruut als je erover nadenkt. De oplossing is dus voor mij om geen natuurfilms te kijken. .Nu ik ben terug gekeerd naar het platteland word ik geconfronteerd met moord en doodslag in mijn achtertuin en kan er niks tegen doen! De schattig kwetterende roodborstjes, de hamerende spechten en de dikke duiven halen met hun scherpe snavels de wormen uit de grond om hun buik of dat van hun jonkies te vullen. De haas die vrolijk over het veld hupt wordt in de gaten gehouden door een hoog overvliegende arend en voor dat de haas het in de gaten heeft wordt hij meters hoog de lucht in getild en fijngeknepen door de scherpe klauwen van deze sterke vogel. De afloop kun je raden… Dan heb je nog de kat en de muis wat meestal ook geen goeie afloop voorspeld voor dat kleintje, want al weet hij de kat te slim af te zijn er liggen nog vele andere vijanden op de loer!
Door al dit “geweld” om me heen heb ik ineens gemerkt dat ik zelfs een geweten ten aanzien van mieren heb gekregen. Door de warme winter hebben we last van mieren in onze keuken. Nog niet al te lang geleden zou ik deze invasie met een of andere dodelijke spray te lijf zijn gegaan, maar ineens merkte ik dat ik met bewondering naar deze vlijtige beestjes sta te kijken en niet anders kan zeggen dat ze slim en sterk zijn en me verbaasd heb over hun efficiëntie en snelheid. Van de koperen muntjes zijn ze maar even onder de indruk, van kaneel al wat langer en tot nu toe blijkt azijn ze het plezier in mijn aanrecht te hebben ontnomen, maar of ik de strijd blijvend ga winnen moet nog blijken!

Fijn weekend!
Fieke

Leave a comment